Zeibekiko

Vandaag ben ik Grieks gaan eten in restaurant Pantheon in Gent. Het voorgerecht was nog een verrassing: gegrilde Halloumi, een Cypriotische geitenkaas met een hoog eiwitgehalte, waardoor die bij verhitting niet smelt maar een krokant korstje krijgt. Nadien was het niet zo’n bijzondere kost meer: goed gegaarde lamskoteletten en aan de overkant Moussaka, zoals men die ook bij talloze Turken in het Gentse kan verorberen. Alleen de muziek was anders want Grieks. De tinten waren net iets Europeser dan de Aziatische toonladders van onze transbosporische medemens. Het deed me bij momenten wat denken aan Vlaamse folk, iets van Wannes van de Velde. Verder lezen

Popmuziek van De Post

Het is nog wat vroeg om de Nederlandstalige zanger in Koen De Graeve te beoordelen. Het is ook wat laat: ik durfde eerst niet goed luisteren, bang dat het te goed zou zijn. Ik had daar twee redenen voor. Ten eerste is Koen De Graeve een van de beste acteurs van het land, dus dat hij ook ons vak naar grotere hoogten tilt is niet denkbeeldig. Ten tweede sleep ik hem al van in mijn jeugd mee als ijkpunt. Mijn neef, die vaak bleef slapen, vertelde ‘s nachts over zijn klas vol geniale grappenmakers. Eén daarvan was Koen De Graeve. Ik lag zelf te schuddebuiken in mijn bed en wenste dat ik ook bij Koen De Graeve in de klas zat, hoewel de Jeurne, de Peurne, Plas en mijn neef zelf minstens even gevatte kerels leken. Verder lezen

Huiskamerconcert voor Frank Geerts

Stanza als verjaardagscadeau, licht geschonden in de verpakking maar toch een aangename verrassing. Het gelegenheidslied kende ditmaal een rijke aanvoer van anekdotes. Het helpt dat het feestvarken professioneel omringd is door copywriters. Maar … ain’t no copywriting like songwriting. Vehikel van dienst was Golden Years van Bowie.

Omdat ik wist dat de zaal enkele cogs in the corporate machine zou bevatten, vond ik dit het uitgelezen moment om “De schermstaarders” te introduceren in de setlist. Kind van de rekening werd “Opa Zjang nam Stella”. Dat maakt het repertoire nu een stuk zwaarder. Een echt goeie vervanger voor Opa Zjang moet ik nog vinden. Het fanfareske “Als Deutschland den Krieg gewonnen had” is nog altijd niet klaar. ‘t Is bepaald geen blitzlied.

Normaal komt na het optreden de decompressie maar toen ontdekte ik Steven Hofmans in het nakeuvelende publiek. Dat was 35 jaar geleden. We praatten een gat in de nacht over den diejen die ver geraakt is in het voetbal, den diejen die nu in Thailand woont en den diejen die al dood is.  De Lebbeekse tongval werd wederzijds niet verborgen, zelfs ietwat geaccentueerd had ik de indruk. Thuis vond ik nog een foto van Steven en mij in de ouderlijke tuin, broederlijk gearmd, een leeftijd waarop mekaar embrasseren nog geen seksuele voorkeur inhield noch afkeer teweegbracht.

Dit alles werd helaas overschaduwd door de afwezigheid van onze verbindingspersoon. Zij is ons allen nader, in het hart en in gedachten. Dat zij spoedig weer mee mag vieren en samenzijn, alsof er niets gebeurd is en niets meer kan gebeuren. Hoe onschuldig onze kleutertijd! Hoe zorgelijk onze middelbare leeftijd! Uiteindelijk kreeg ik, naast het altijd weer geweldige geschenk te mogen optreden voor publiek, een biermand mee naar huis. De Corsendonk (amber) is al op. Lonken mij nu onder meer de beminde Sint-Bernardus en onbekende La Trappe. Danku Ann. Proficiat Frank!

Speellijst
  1. Odessa
  2. Bonus
  3. Gouden vriend
  4. De schermstaarders
  5. Hoofddoek
  6. Dief!
  7. Mmm Kwatta
  8. Een beestje op je buik
  9. De snoeier
  10. Facebookmoeders
  11. Quality time met de kids
  12. Lalala

Huiskamerconcert 10 – Bavegem

Het  tiende huiskamerconcert was ter ere van wat vroeger een cremaillère heette, nu een housewarming party. De akoestiek in de uitbouw was dik in orde. Drie rijen stoeltjes in de woonkamer herbergden meer dan dertig toeschouwers, een record voor de reeks. Behalve het gelegenheidslied voor het gastgezin wilde ik ook nog “De schermstaarders” en “Als Deutschland den Krieg gewonnen had” in de strijd gooien, maar uiteindelijk besliste ik van niet en waren Opa Zjang en Het laatste lied de bisnummers. Nu heb ik daar een klein beetje spijt van, maar op het moment zelf was het gejubel zo grandioos dat ik het niet wou verpesten met een minder moment. Chicken, zoals dat heet.

Omdat het gelegenheidslied over de kinderen ging, werd het moederdeel een vijfluik. Daarvan werden de unusual suspects uiterst gesmaakt: zowel De snoeier als Quality time kregen de handjes opeen en werden zelfs meegezongen. Daarentegen was van de gebruikelijke hilariteit bij Facebookmoeders weinig te merken, behalve dan op het einde. Ik ben toch erg opgetogen, want dat betekent dat elk publiek anders is en dat het niet altijd dezelfde liedjes zijn die bijval oogsten.

Bedankt, gastvrouw en gastheer, bedankt opmerkelijk meezingend ingesteld publiek.

De gebruikelijke lijst

1. Odessa
2. Bonus
3. Hoofddoek
4. Dief!
5. Mmmm Kwatta
6. Een beestje op je buik
7. Gewoonweg gelukkig
8. De snoeier
9. Facebookmoeders
10. Quality time met de kids
11. Lalala

bis 1. Opa Zjang nam Stella
bis 2. Het laatste lied

Le génie du Connemara

Vandaag stond ik bij Speedy een kapotte band te laten herstellen. Ik stond er dus bij en keek er als het ware naar. De radio speelde nostalgische platen, zoals overal tegenwoordig, want omdat de popmuziek niets meer om het lijf heeft stemmen we met z’n allen af op 103.5

De onvermijdelijke Michel Sardou kwam aan de beurt en de werklui zetten het op een vrolijk fluiten, met brugjes erop en eraan. Al even onvermijdelijk was de grap: “Hey Kris, hebt ge gene zakdoek?” Kris grijnsde en werkte fluitend verder.

Verder lezen

Huiskamerconcert in memoriam Wouter Moons

Bedankt iedereen om samen het evenwicht te vinden tussen nagedachtenis en vergetelheid en mij toe te laten in zijn plaats grapjes te vertellen. Dit was de speellijst:

  1. Wouter
  2. Odessa
  3. Bonus
  4. Hoofddoek
  5. Dief!
  6. Mmm Kwatta
  7. Een beestje op je buik
  8. De snoeier
  9. Facebookmoeders
  10. Quality time met de kids
  11. Opa Zjang nam Stella
  12. Lalala
  13. Filip De Cock (bis 1)
  14. Het laatste lied (bis 2)

Een auto-recensie komt er niet. We laten die hierboven beslissen. Die ene met gevoel voor humor.

In memoriam Wouter Moons

In september vorig jaar stierf Wouter, mijn schoonbroer, aan een hartstilstand tijdens het sporten. Hij was vooral vader van vier kinderen, echtgenoot en good cop, maar voor mij persoonlijk was hij een gids in het schitterende berglandschap van de Drôme de Provence, waar ik een paar keer per jaar de wielertoerist uithing.

Met permissie van zijn vrouw volgt hier mijn ode aan Wouter. Ik hoop ook dat zijn kinderen er iets aan hebben. Hopen dat hij terugkomt, kunnen we niet.

De beste singer-songwriter van Vlaanderen (4) – boeken toe

Na aflevering 4 mogen de boeken toe. Pieter Peirsman is de beste singer-songwriter van Vlaanderen en dan bedoel ik de jury inbegrepen. Wij horen een vleugje Elliot Smith en een toefje Buckley en een sprokkel Beatles en meer hebben we niet nodig. Op een dagje en een drafje klaarde dit raspaard volgende klus.

Kris Wauters boog vol ontzag naar voren bij zoveel vakmanschap. Frénk zat ongemakkelijk heen en weer te schuiven bij de gedachte dat hij dit moest gaan jureren. Sara had dan toch de juiste keuze gemaakt door de brandweer van Tennessee in de steek te laten. En Lisa Smolders leek plots heel erg op haar ma. En dan heb ik haar ma nog niet eens gezien! Wat is televisie toch een machtig medium.