Bij Femma in Emelgem

In oktober van dit jaar viel een uitnodiging in de bus. Ik had al bijna een half jaar niet meer gespeeld en ineens kwam daar de vraag aangewaaid van de Emelgemse Femma-afdeling of ik wilde optreden op hun kerstfeest. Dat wou ik, want ik had mezelf bij Femma-nationaal gepromoot, met de moederquadrilogie in het achterhoofd, die het tweede deel van de set uitmaakt.

Optreden voor 39 vrouwen en één pastoor was een beetje speciaal maar het viel allerminst tegen. Ik had ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om een kladwerk te vervolmaken dat “Naastenliefde” heet en dat goed gesmaakt werd in deze baken van het verenigingsleven. Op het einde was er zelfs samenzang en handgeklap. Ik kreeg van Nicole nog een “bonus” van waardebons uit de wereldwinkel als teken van “naastenliefde” dus we mogen zeggen dat er een klik was, om niet te zeggen een communie.

Speellijst:

  1. Odessa
  2. Bonus
  3. Hoofddoek
  4. Naastenliefde
  5. Mmm Kwatta
  6. Een beestje op je buik
  7. Facebookmoeders
  8. Quality time met de kids
  9. Dief!
  10. La la la

Walnoten en appels met wormen

Er is tamelijk veel nieuws onder de herfstzon in het Nederlandstalig landschap. Het loont de moeite de oogst van de nazomer naast elkaar te leggen.

1. De Post – Twijfel met de besten mee

Eerder sprak ik al mijn twijfel uit over de muzikale kwaliteiten van Koen – mbubbah – De Graeve, wiens eerste single nog voldoende prikkels bevatte om van die twijfel een voordeel te maken. De opvolger behelst Degraeves gerede twijfel zelf. Op de radio vond ik het in zijn vol arrangement niet storend maar ook niet bijzonder. In deze pijnlijke MNM-sessie kunnen we met z’n allen vaststellen dat er nu eenmaal maar een paar dingen zijn die een mens tegelijk kan doen. Er is verschrikkelijk veel werk aan de vocale winkel en de muzikanten kunnen het ook niet wegsteken dat ze het spaargeld van de zanger aan het opsouperen zijn, wat een hunner halfweg tot een overcompenserend metalgebaar verleidt. Maar de carrière in theater en TV wacht niet op de sabbat en intussen moeten de kinderen hun bokes nog gesmeerd. Een bekende tronie opent soms deuren die beter gesloten blijven.

Nu neem ik Degraeve niets van dat alles kwalijk behalve de teksten. Iemand die groot geworden is in de traditie van Shakespeare moet op zijn veertigste toch iets anders kunnen produceren dan tween-angst.

2. Buurman – Soms ben jij de zon en ik de maan

Dan zit er pakken meer metier en ziel in de liedjes van Buurman, al is het niet mijn ziel en zit er soms wat té veel metier in het arrangement. De radio programmeerde dit nummer netjes na De Post, waar het wat bombastisch aandeed. Gelukkig is Buurman een echte groep, waarvan alle muzikanten de nummers doorleven en dat hoor je in deze Sonar-sessie.

Over de teksten blijf ik anderzijds maar matig enthousiast. Klankmatig hoef je Versnick niets te leren maar “de maan” is een vreselijk cliché onder liedschrijvers, waar ik moeilijk overheen kan luisteren.

3. Yevgueni – Mensen zijn maar mensen

In een vorig overzicht voorspelde ik dat Klaas Delrue zijn groep Yevgueni zou ontstijgen. Helaas koos de zanger in dit onzalige klimaat om zijn idioom te verlaten voor een geconstrueerde doorsnede met Georges Brassens. Het kwam even aan bod in Vive le Vélo, omdat Knabbelaar Karl altijd wel een nootje kan kraken, maar daar eindigde toch het verhaal, zo het niet zij in een kwart gevuld cultureel centrum in Sint-Lievens Houtem. Dan maar weer een plaat opgepakt met de oude makkers.

Het is vintage Yevgueni, zoals dat dan heet, al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de plaat wat blijft hangen. De maan is ook hier weer van de partij, zij het in een bijrol. De troostende teneur van Delrue klinkt vertrouwd in een al even bekende sfeer van melancholie: “het is maar hoe je het bekijkt” “mensen zijn maar mensen” “hoe het hart een antwoord weet als het hoofd het moeilijk maakt”. Bij elke beluistering vind ik het beter getoondicht. Hij trapt in weinig vallen, maakt het niet te moeilijk, gebruikt de trukendoos (eindklanken op aa) met juiste doses en verrast met uitgestelde eindrijmen. Delrue is een volleerd zanger die het schrijven niet is verleerd. Zijn groep houdt hem echter in haar greep en stuwt hem niet de hoogte in die hij nochtans zou aankunnen. Ik vermoed dus een plaat om de tijd te doden in afwachting van een nieuwe Ikarosvlucht.

4. Het zesde metaal – Dag zonder schoenen

We eindigen in schoonheid. Vandaag hoorde ik voor het eerst “Dag zonder schoenen”. Boodschap aan Koen Degraeve: als je wil weten hoe twijfel echt klinkt, luister dan hier eens naar. Boodschap aan Geert Versnick: als je nog eens een voorbeeld zoekt van originele poëzie, sta dan stil bij de titel. En ja, ook een boodschap aan Klaas Delrue: probeer Wannes Capelle uit zijn kot te lokken en hem te ontlokken waar hij die leuke arrangementen vandaan haalt. Succes allemaal!

Zeibekiko

Vandaag ben ik Grieks gaan eten in restaurant Pantheon in Gent. Het voorgerecht was nog een verrassing: gegrilde Halloumi, een Cypriotische geitenkaas met een hoog eiwitgehalte, waardoor die bij verhitting niet smelt maar een krokant korstje krijgt. Nadien was het niet zo’n bijzondere kost meer: goed gegaarde lamskoteletten en aan de overkant Moussaka, zoals men die ook bij talloze Turken in het Gentse kan verorberen. Alleen de muziek was anders want Grieks. De tinten waren net iets Europeser dan de Aziatische toonladders van onze transbosporische medemens. Het deed me bij momenten wat denken aan Vlaamse folk, iets van Wannes van de Velde. Verder lezen

Popmuziek van De Post

Het is nog wat vroeg om de Nederlandstalige zanger in Koen De Graeve te beoordelen. Het is ook wat laat: ik durfde eerst niet goed luisteren, bang dat het te goed zou zijn. Ik had daar twee redenen voor. Ten eerste is Koen De Graeve een van de beste acteurs van het land, dus dat hij ook ons vak naar grotere hoogten tilt is niet denkbeeldig. Ten tweede sleep ik hem al van in mijn jeugd mee als ijkpunt. Mijn neef, die vaak bleef slapen, vertelde ‘s nachts over zijn klas vol geniale grappenmakers. Eén daarvan was Koen De Graeve. Ik lag zelf te schuddebuiken in mijn bed en wenste dat ik ook bij Koen De Graeve in de klas zat, hoewel de Jeurne, de Peurne, Plas en mijn neef zelf minstens even gevatte kerels leken. Verder lezen

Huiskamerconcert voor Frank Geerts

Stanza als verjaardagscadeau, licht geschonden in de verpakking maar toch een aangename verrassing. Het gelegenheidslied kende ditmaal een rijke aanvoer van anekdotes. Het helpt dat het feestvarken professioneel omringd is door copywriters. Maar … ain’t no copywriting like songwriting. Vehikel van dienst was Golden Years van Bowie.

Omdat ik wist dat de zaal enkele cogs in the corporate machine zou bevatten, vond ik dit het uitgelezen moment om “De schermstaarders” te introduceren in de setlist. Kind van de rekening werd “Opa Zjang nam Stella”. Dat maakt het repertoire nu een stuk zwaarder. Een echt goeie vervanger voor Opa Zjang moet ik nog vinden. Het fanfareske “Als Deutschland den Krieg gewonnen had” is nog altijd niet klaar. ‘t Is bepaald geen blitzlied.

Normaal komt na het optreden de decompressie maar toen ontdekte ik Steven Hofmans in het nakeuvelende publiek. Dat was 35 jaar geleden. We praatten een gat in de nacht over den diejen die ver geraakt is in het voetbal, den diejen die nu in Thailand woont en den diejen die al dood is.  De Lebbeekse tongval werd wederzijds niet verborgen, zelfs ietwat geaccentueerd had ik de indruk. Thuis vond ik nog een foto van Steven en mij in de ouderlijke tuin, broederlijk gearmd, een leeftijd waarop mekaar embrasseren nog geen seksuele voorkeur inhield noch afkeer teweegbracht.

Dit alles werd helaas overschaduwd door de afwezigheid van onze verbindingspersoon. Zij is ons allen nader, in het hart en in gedachten. Dat zij spoedig weer mee mag vieren en samenzijn, alsof er niets gebeurd is en niets meer kan gebeuren. Hoe onschuldig onze kleutertijd! Hoe zorgelijk onze middelbare leeftijd! Uiteindelijk kreeg ik, naast het altijd weer geweldige geschenk te mogen optreden voor publiek, een biermand mee naar huis. De Corsendonk (amber) is al op. Lonken mij nu onder meer de beminde Sint-Bernardus en onbekende La Trappe. Danku Ann. Proficiat Frank!

Speellijst
  1. Odessa
  2. Bonus
  3. Gouden vriend
  4. De schermstaarders
  5. Hoofddoek
  6. Dief!
  7. Mmm Kwatta
  8. Een beestje op je buik
  9. De snoeier
  10. Facebookmoeders
  11. Quality time met de kids
  12. Lalala

Huiskamerconcert 10 – Bavegem

Het  tiende huiskamerconcert was ter ere van wat vroeger een cremaillère heette, nu een housewarming party. De akoestiek in de uitbouw was dik in orde. Drie rijen stoeltjes in de woonkamer herbergden meer dan dertig toeschouwers, een record voor de reeks. Behalve het gelegenheidslied voor het gastgezin wilde ik ook nog “De schermstaarders” en “Als Deutschland den Krieg gewonnen had” in de strijd gooien, maar uiteindelijk besliste ik van niet en waren Opa Zjang en Het laatste lied de bisnummers. Nu heb ik daar een klein beetje spijt van, maar op het moment zelf was het gejubel zo grandioos dat ik het niet wou verpesten met een minder moment. Chicken, zoals dat heet.

Omdat het gelegenheidslied over de kinderen ging, werd het moederdeel een vijfluik. Daarvan werden de unusual suspects uiterst gesmaakt: zowel De snoeier als Quality time kregen de handjes opeen en werden zelfs meegezongen. Daarentegen was van de gebruikelijke hilariteit bij Facebookmoeders weinig te merken, behalve dan op het einde. Ik ben toch erg opgetogen, want dat betekent dat elk publiek anders is en dat het niet altijd dezelfde liedjes zijn die bijval oogsten.

Bedankt, gastvrouw en gastheer, bedankt opmerkelijk meezingend ingesteld publiek.

De gebruikelijke lijst

1. Odessa
2. Bonus
3. Hoofddoek
4. Dief!
5. Mmmm Kwatta
6. Een beestje op je buik
7. Gewoonweg gelukkig
8. De snoeier
9. Facebookmoeders
10. Quality time met de kids
11. Lalala

bis 1. Opa Zjang nam Stella
bis 2. Het laatste lied

Le génie du Connemara

Vandaag stond ik bij Speedy een kapotte band te laten herstellen. Ik stond er dus bij en keek er als het ware naar. De radio speelde nostalgische platen, zoals overal tegenwoordig, want omdat de popmuziek niets meer om het lijf heeft stemmen we met z’n allen af op 103.5

De onvermijdelijke Michel Sardou kwam aan de beurt en de werklui zetten het op een vrolijk fluiten, met brugjes erop en eraan. Al even onvermijdelijk was de grap: “Hey Kris, hebt ge gene zakdoek?” Kris grijnsde en werkte fluitend verder.

Verder lezen

Huiskamerconcert in memoriam Wouter Moons

Bedankt iedereen om samen het evenwicht te vinden tussen nagedachtenis en vergetelheid en mij toe te laten in zijn plaats grapjes te vertellen. Dit was de speellijst:

  1. Wouter
  2. Odessa
  3. Bonus
  4. Hoofddoek
  5. Dief!
  6. Mmm Kwatta
  7. Een beestje op je buik
  8. De snoeier
  9. Facebookmoeders
  10. Quality time met de kids
  11. Opa Zjang nam Stella
  12. Lalala
  13. Filip De Cock (bis 1)
  14. Het laatste lied (bis 2)

Een auto-recensie komt er niet. We laten die hierboven beslissen. Die ene met gevoel voor humor.