In het kader van het Bom-festival mocht Stanza in éénpersoonsvorm opdraven voor drie sessies van een half uur in het Assez, wat een niet eens zo ongeïnspireerde recuperatie is van het letterwoord voor het Anarchistisch Centrum. Ik vond het wel een spannend idee om in dit oord van extreme maatschappelijke visie mijn kritische liedjes te brengen die niet bepaald wentelen in klassiek links protest. Lees verder
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
We leven in andere tijden. Het zijn de vrouwen die hun mannen verlaten. ‘t Is niet dat ik vind dat dergelijk recht aan de mannen toebehoort. Ik hoop alleen dat die inhaalbeweging van tijdelijke aard is en in de toekomst mannen en vrouwen gewoon bij mekaar blijven, tenzij het natuurlijk écht niet meer gaat (en dan nog: als er kinderen mee gemoeid zijn, denk dan toch maar eerst aan de kinderen en maak jezelf niet wijs dat ze dat “wijs” vinden, twee huizen – geloof deze ervaringsdeskundige). Lees verder
Dave Grohl was de drummer van Nirvana en is nu de zanger-gitarist van de Foo Fighters. Uit het filmpje hieronder zouden we kunnen besluiten dat zijn grootste talent ligt in het voeren van een klassieke rede. Het SXSW-festival (South by Southwest) in Austin vroeg hem als “keynote speaker”. Sinds TED is vrijwel iedereen keynote speaker en in één moeite door stand-up comedian. Ik krijg er wel eens een punthoofd van. Dave Grohl is echter uit het beste redenaarshout gesneden. Hij legt in de aanzet zelf uit hoe dat komt. Ja, hij maakt grapjes, maar dat is maar één van de vele technieken. Deze redevoering is technisch zo goed, dat ze gerust naast die van Obama, Mandela of Martin Luther King mag staan, ook al is het onderwerp en de persoon wat minder belangwekkend. Kijk en geniet. In het vervolg van dit artikel ontleed ik de redevoering tot op het bot. Lees verder
Hij heeft er veel woorden voor nodig, maar Peter Vantyghem heeft ons verblijd met een prima stuk journalistiek, over het auteursrecht in tijden van sampling en virals, aan de hand van de mateloos populaire “Harlem Shake”.
Het artikel hanteert een begrip dat ik nog niet kende, namelijk dat van de first follower. Blijkbaar is dit begrip gelanceerd door Derek Sivers op een TED bijeenkomst. Het is een schitterend betoog en de timing is perfect in een tijdperk dat moe is van het leiderschapsideaal. Het is ook een uiterst kort praatje.
In Brabant zijn we geiren gezien: nadat ik voor een totaal onbekend publiek mocht opdraven in Heverlee, werd ik nu gevraagd bij mijn zus in Kessel-Lo, als onderdeel van een ongezien multi-cultureel lappendeken. Katrien Verriest las knap voor, Stef had een indrukwekkende reeks panelen met foto’s van lusters opgehangen rondom het huis, Les Infidèles zongen meerstemmig voor het voltallige publiek, er waren tekenaars en filmmakers die tentoon stelden in de slaapkamers en op zolder mocht ik dus, afwisselend met de vertelster, optreden voor een twintig à dertig mensen. Ik ga het kort houden want het was de kortste maar beste keer tot nog toe en eigen lof zou toch maar beginnen stinken.
De keuze viel op “Odessa“, “Facebookmoeders” en “Bonus” voor het drieluik, “Dief” als bisnummer en de tweede sessie “Het laatste lied” als extra toegift.
Bedankt allemaal voor het enthousiasme, proficiat aan de andere exposanten en jammer van het doorgezakte bed, al kon dat de pret allerminst drukken.
In heel Europa woedt een groot schandaal
Men vindt er in het vlees een spoor van paarden
en zoekt met ijver naar besmettingshaarden
want paardenvlees dat is toch niet normaal
Tenzij dan in de stad van Dendermonde
waar paardenworst op elke diskaart staat
en geenszins onze lust tot smullen schaadt
al doet dit mythisch dier bij ons de ronde
Ons ros is heilig, toch is dit geen schennis
De Kerk zet Jezus wel op het menu!
De katholieken kauwen spijts die kennis
Dus waarom zouden wij niet vraag ik u?
Komt naar de Beiaardstede en verwen eens
uw smaakpapillen met wat paard in jus!
Zie ook:
In oude liedjes speelt de oorlog een belangrijke rol. Zoals de Portugezen hun saudade hebben van achterblijvende vrouwen als de mannen gaan vissen op zee, zo heeft de Vlaming zijn part gehad van oorlogen, die minstens zo genadeloos waren als de oceaan. Als de soldaat al terugkwam, was hij met blindheid geslagen, dus bij het afscheid koesterde men weinig illusies op een vrolijk weerzien. Niettemin troostte men elkaar met een goede afloop of met de gedachte dat het vaderland er wel bij zal varen.
Eerst wilde ik er een tango van maken, maar dat werd toch net iets te feestelijk. Dus is het weer meerstemmige melancholie geworden, waarbij ik de eerste stem geleerd heb van mijn grootmoeder en de tweede erbij gefantaseerd.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het klokske van Kafarnaüm is in oorsprong een canon, die ik niet alleen ken van mijn grootmoeder maar ook uit de jeugdbeweging. Ik heb ervoor geopteerd geen canonversie op te nemen maar wel een vrije jazz-variant. Eerst hoor je telkens de oorspronkelijke melodie, zij het in een shuffle-ritme, daarna improviseer ik op de jazz-akkoorden.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het klokske van Kafarnaüm hangt in de toren stil en stom
en gaat soms – men weet niet waarom – aan ‘t luiden bim bam bom
En luidt dat klokske bim bam bom dan komt dat volk van rommedom
ja jong en oud en recht en krom gaat naar Kafarnaüm
Doch eindigt te Kafarnaüm dat klokske met zijn bim bam bom
dan keert dat volk naar huis weerom
en scheldt de klok voor stom en dom en dom en dom …
Gek toch hoe ik vooral heb nagedacht hoe ik deze bijdrage kan inleiden. Geen groter taboe wellicht dan vermeend nationalisme. Goed dan: ik heb weinig met de Vlaamse zaak. Als ik mij herinner hoe ik moest vertalen tussen een Antwerpse en een West-Vlaming aan de universiteit, of bedenk hoe anders het bourgondische Brabant is dan het nukkige Waasland, vind ik de Vlaamse identiteit even kunstmatig als de Belgische. Dat neemt echter niet weg dat iedereen met een beetje menselijkheid de gevoelens kent van worteling, familie, geboortegrond … Dat dit gevoel gehergroepeerd wordt in “Vlaanderen” of “Catalonië” of “Finland” is begrijpelijk. In andere landen is nationalisme een positief gevoel, hier zorgt het voor voortdurende tweespalt. Lees verder
Mijn grootouders hebben elkaar leren kennen op de trein naar Brussel. Op die trein was een wagon gereserveerd voor mensen die graag zingen. Zo troffen de zangers elkaar in de zangwagon en kon de rest elders zijn krant lezen. Ik ben een vooruitgangsoptimist maar we zijn toch wel wat kwijtgeraakt onderweg. De zangmicrobe werd doorgegeven: aan de wekelijkse koffietafel in de Veldekenstraat in Lebbeke kon je het oude lied nog regelmatig horen. Als tiener was ik niet bijster enthousiast over de archaïsche taal en dito toonzetting. Ik zong liever van Bigmouth strikes again dan van den boemlala. Lees verder
